TSK Bizim Neyimiz Olur?

Meseleye girmeden; bu yazının amacının, Türk milletinin şu an içinde yaşadığı toprakları -evvel Allah- kime borçlu olduğunu tesbit ve bundan sonra elde tutmasının yolu hakkında tefekkür olduğunu belirtmekte fayda görüyorum. 15 Temmuz kalkışmasının sene-i devriyesinde de bazı meseleleri vuzûha kavuşturmak icap ediyor. Türk Silahlı Kuvvetleri; Türk’ün ve İslam’ın neyidir ve neresindedir?

Türkler dünya sahnesinde buldukları yeri askeri başarılarına borçludur desek yanlış bir cümle kurmuş olmayız. Burada ordu-millet olarak tavsîf edilen Türk milletinin Türk Ordusu diye bahsedilen yapının bizzat kendisi olduğunu ifade etmeliyiz. Çok daha öncesine götürmek mümkün olsa da TSK, kuruluş tarihi olarak M.Ö. 209’u gösterir. O tarihten bugüne birçok zaferler elde etmiş Türk Ordusu, mevcudiyetinin ilk anından bu ana kadar, Türk’ün gururu ve şerefi olmuş; Türklerin İslam’a dahli ile “İslam’ın Kılıcı” payesini yıllarca, şerefle bihakkın taşımış ve el-ân taşımaktadır. Türk milletinin yaşadığı son büyük felaket olan Devlet-i Aliyye’nin fiîlen çöküşü sürecinde; Türk Ordusunun şerefli ve fedâkâr kurmayları; bütün ömürlerini bir cepheden ötekine koşarak geçirmişler, yıkılmakta olan ve ordusu dağıtılmış bir devleti yeniden bina ederek Türkiye Cumhuriyeti’ni ilan etmişlerdir. Dolayısıyla şu cümle rahatlıkla kurulabilir: “Türkiye Cumhuriyeti’ni Türk Ordusu kurmuştur”. Bu noktada anlamamız gereken Türk Ordusu kavramını kullanırken kimi ve kimleri kastettiğimizdir. Benzerleri arasında Türk Ordusunu öne çıkartan değerlere bakıldığında kurmay sınıfının kalitesi ve yeterliliği ne kadar etkiliyse, erlerimiz de en az o kadar göze çarpar. Ne kadar üst sınıf kurmaylara sahip olsa da beceriksiz erata sahip orduların savaşlarda uğradıkları hezimetler göz önüne alındığında erlerin ne kadar önemli olduğu anlaşılacaktır.

Ordular hakkında konuşurken savaşlardaki başarı veya başarısızlıkları yanında giriştikleri ihtilâllerden bahsetmemek doğru olmaz. Geçmişten günümüze kurulan Türk devletlerinin çoğunda askerin darbe girişimleri görülmektedir. Monarşik sistemlerde âdiyattan olan bu girişimler bazen devletin zararına olmuş ve çöküşe kadar götürmüş, bazı durumlarda ise sıkıntıların çözümlerini sağlayarak faydalı sonuçlar vermiştir. Mete Han ve Yavuz Sultan Selim’in babalarına karşı gerçekleştirdikleri ihtilâller devleti çok daha yukarılara taşırken, 27 Mayıs darbesi ve İttihat ve Terakkî’nin 2. Abdülhamid Han’a karşı gerçekleştirdiği ihtilâl devleti çok daha olumsuz durumlara düşmesine sebebiyet vermiştir. Buradan da görüleceği üzere doğrudan “darbe karşıtı” veya “darbe sevdalısı” olmak gibi bir hataya düşülmemelidir. Önceki paragrafta söylediğim gibi Türkiye Cumhuriyeti’ni, kurmayıyla ve eriyle Mehmed Âkif’in İstiklâl Marşı’nı ithâf ettiği kahraman Türk Ordusu kurmuştur. Lakin bahsekonu ordunun kurmaylarının bir kısmı ordu-milletin bu muvaffakiyetini kendilerine mâl ederek ve kıvrak politik hareketlerle Türk Devleti’nin üstüne çöreklenmişler ve 1950 yılında Türk milletinin “Yeter! Söz milletin” demesine kadar bu işgal sürmüştür. 27 Mayıs darbesine kadar bu süreç devam etmiş lakin Ordu içindeki gafil kimseler devleti gevura peşkeş çekmekten utanmamışlar ve Türk Ordusu’nun değerini de iki paralık etmişlerdir.

Her şeye rağmen 1974 yılında Kıbrıs’ın yeniden fethi, Türk Ordusu’nun Müslümanlar nezdindeki itibarının ne denli yüksek olduğunu, bunu kaybetmediğini ve gerçekten “İslam’ın Son Ordusu” olduğunu herkese göstermiştir. Kıbrıs Harekâtı’nın öneminin bugün dahî hâlâ daha anlaşılmamış olduğu açıkça görülmektedir. O dönemdeki neşriyat incelendiğinde; dünyanın her bölgesindeki Müslümanların bu hâdiseyi “İslam’ın yeniden kılıcını kuşanması” şeklinde gördükleri anlaşılır. Türk Ordusu; Birinci Dünya Harbi sonrasında gevurların lütfu olmaksızın toprak kazanan ilk Müslüman kuvvet olması açısından çok mühim bir olayın fâili olmasının yanısıra 1947’den beri sürekli olarak yahudilere karşı kaybeden ve 1967’de imhâ edilen Arap devletlerinin ordularının yanında Müslümanların şereflerini ve onurlarını muhafaza eden bir kuvvet olmuştur.

1980 askerî ihtilâlinin değerlendirmeyi başka bir yazıya bırakarak 15 Temmuz’a gelirsek, bu hain girişimin faturasının doğrudan orduya kesilmesinin yanlış olacağı kanaatindeyim. Tabii ki Müslümanları dışlayarak seküler bir kurmay kesimi oluşturmaya çalışan -tarihin en anlamsız ve boş fikirlerinden biri olan- kemalizmin, din düşmanı ve akılsız neferleri; bu çabaları sonucu Fetullahçı piçlerin kadrolaşmasına sebep olanların bizzat kendileridir. Lakin şu kesinlikle unutulmamalıdır ki Türk milletinin göstermiş olduğu muhteşem direnişin yanında eğer Türk Ordusu’nun şerefli kurmayları ve Polis Teşkilatı içindeki namuslu insanlar olmasaydı bu işin çok daha kötü noktalara varması işten bile değildi. İçinde yaşadığımız dünyada en çok ihtiyaç duyacağımız kurum olan ve Türk milletinin bir ferdi olarak doğrudan bir parçası olduğumuz Türk Ordusu’na her şekilde destek olmalı ve sahip çıkmalıyız. Çünkü biz bu topraklara –evvel Allah- silahlı kuvvetlerimizle sahip olduk ve burayı vatan edindik, aynı şekilde silahlı kuvvetlerimizle düşmana karşı savunduk. Bugün ve yarın gerektiğinde -ki elbet gerekecek- yine elimize silahımızı alırız ve –evvel Allah- şerefli Türk subaylarının emrinde Türk’ü ve İslâm’ı savunuruz ve bunlar için düşmana saldırırız.

16.07.2017 Amman-Ürdün